نقد و بررسی بسته الحاقی Echoes of Sekigahara بازی Ghost of Yotei

با ارزیابی بسته الحاقی Echoes of Sakigahara و مود نوین Most Wanted بازی Ghost of Yōtei همراه ما باشید.
پس از موفقیت Ghost of Tsushima، انتظارات از بازی بعدی استودیوی Sucker Punch بالا بود و Ghost of Yōtei هم از همان ابتدا زیر ذره‌بین قرار گرفت. سازندگان این بار به‌جای ادامه مستقیم داستان جین ساکای، شخصیت تازه‌ای به نام آتسو را معرفی کردند که در ژاپن قرن هفدهم و سرزمین اِزو، برای انتقام از افرادی که خانواده‌اش را به قتل رسانده‌اند، قدم به مسیری خونین می‌گذارد. با وجود تغییر شخصیت اصلی و فضای متفاوت داستان، بازی همچنان به فرمول آشنای ادیشن قبلی وفادار است؛ دنیایی گسترده برای اکتشاف، فعالیت‌های جانبی، دوئل‌های نفس‌گیر و مبارزاتی که بخش مهمی از جذابیت تجربه را شکل می‌دهند. البته Sucker Punch صرفاً به تکرار گذشته بسنده نکرده و با گسترش تنوع سلاح‌ها و ایجاد تحولاتی در سیستم مبارزات، تلاش کرده است نقاط قوت ادیشن قبلی را به شکل جامع‌تری ارائه دهد. طراحی هنری چشم‌نواز، مناظر طبیعی متنوع و موسیقی متناسب با فضای بازی نیز همچنان از برجسته‌ترین مشخصه‌های آن هستند.
عنوان Ghost of Yōtei در مجموع توانست نظر مثبت بسیاری از منتقدان و بازیکنان را جلب کند و عرضه بیش از ۳.۳ میلیون ادیشن‌ای آن در ماه نخست انتشار، از استقبال قابل‌توجه گیمرها حکایت داشت. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که شباهت‌های ساختاری به Ghost of Tsushima همچنان در تجربه بازی احساس می‌شوند و برخی از بازیکنان انتظار داشتند دنباله تازه دگرگونی‌ها گسترده‌تری در فرمول مجموعه ایجاد کند و صد البته بازی درگیر حواشی مختلفی شد.
شما می‌توانید از طریق [ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ] نقد و ارزیابی ما از بازی Ghost of Yotei را مطالعه کنید.
حالا و پس از موفقیت بازی اصلی، Sucker Punch با ارائه محتوای نوین تلاش کرده است دلایل بیشتری برای بازگشت به دنیای Ghost of Yōtei در اختیار بازیکنان قرار دهد. این محتوا تنها به اضافه شدن چند مأموریت و آیتم تازه محدود نمی‌شود و با ارائه تجربه‌های متفاوت در بخش داستانی و مبارزات، قصد دارد جنبه‌های دیگری از دنیای بازی را گسترش دهد. از یک سو، بخش داستانی به‌روز فرصتی فراهم می‌کند تا بار دیگر در کنار آتسو قرار بگیریم و ماجرایی تازه را تجربه کنیم و از سوی دیگر، حالت مبارزه‌محور به‌روز با تمرکز بر چالش‌های پیاپی، تنوع مبارزات و قابلیت‌های قابل آزادسازی، مخاطبانی را هدف قرار می‌دهد که از سیستم مبارزه بازی اصلی لذت برده‌اند و به دنبال تجربه‌ای متفاوت هستند. با این حال، اضافه شدن محتوا به‌تنهایی نمی‌تواند کیفیت آن را تضمین کند. مسئله اصلی این است که آیا این بخش‌ها از داستان‌پردازی و طراحی مناسبی برخوردارند، آیا مبارزات پس از چند ساعت همچنان تازگی خود را حفظ می‌کنند و مهم‌تر از همه، آیا محتوای ارائه‌شده ارزش زمانی را که از بازیکن می‌گیرد دارد؟ در ادامه، هر دو بخش را جداگانه مرور می‌کنیم تا ببینیم این محتوای اضافه‌شده تا چه اندازه توانسته است تجربه Ghost of Yōtei را گسترش دهد و آیا بازگشت به دنیای آتسو برای طرفداران بازی اصلی ارزشمند خواهد بود یا خیر.
بسته الحاقی Echoes of Sakigahara
یکی از مشکلات Ghost of Yōtei این بود که با وجود گذشته تلخ آتسو و انگیزه‌ای که برای انتقام داشت، شخصیت او آن طور که باید و شاید پرداخت نشد. بازی اصلی بیشتر روی مسیر انتقام‌جویی و درگیری‌های او تمرکز داشت و در خروجی، فرصت چندانی برای شناخت جنبه‌های دیگر شخصیتش باقی نمی‌ماند. Echoes of Sekigahara تا حد خوبی این کمبود را جبران می‌کند و به‌جای اینکه صرفاً دشمنان تازه‌ای مقابل آتسو قرار دهد، او را در موقعیتی می‌گذارد که مجبور می‌شود دوباره به گذشته‌اش نگاه کند. ورود ناگاتو به ماجرا، اتفاقات تازه‌ای را رقم می‌زند که به‌تدریج ابعاد دیگری از زندگی آتسو را آشکار می‌کنند. این بار، مسئله فقط انتقام گرفتن یا شکست دادن یک دشمن نیست؛ بلکه با شخصیتی روبه‌رو هستیم که باید با انتخاب‌های گذشته و تأثیر آن‌ها بر زندگی امروزش کنار بیاید. به نظرم همین تغییر تمرکز، مهم‌ترین دلیل ارزشمند بودن داستان این بسته الحاقی است. آتسو همچنان همان جنگجوی سرسخت بازی اصلی است، اما حالا فرصت بیشتری داریم تا او را فراتر از خشم و میل به انتقام بشناسیم.
اتفاقات داستانی، به شناخت بیشتر Atsu کمک می‌کنند، هر چند هنوز این شخصیت تا باورپذیری جامع، فاصله قابل توجهی دارد
حضور ناگاتو هم نقش مهمی در شکل‌گیری این روایت دارد. رابطه او با آتسو به داستان حال‌وهوایی شخصی‌تر می‌دهد و باعث می‌شود اتفاقات به‌روز صرفاً بهانه‌ای برای گسترش دنیای بازی نباشند. نکته مثبت اینجاست که سازندگان تلاش کرده‌اند رابطه این دو شخصیت را از طریق خاطرات، اختلاف‌نظرها و اتفاقات گذشته شکل دهند، نه اینکه همه‌چیز را با چند دیالوگ شرح دهند. به همین دلیل، فلش‌بک‌ها اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند و کمک می‌کنند بهتر بفهمیم چه چیزی میان این دو نفر گذشته و چرا روبه‌رو شدن دوباره آن‌ها تا این اندازه اهمیت دارد. البته نمی‌توان گفت شخصیت‌پردازی در تمام لحظات به یک اندازه موفق است. بعضی از بخش‌های رابطه آتسو و ناگاتو ظرفیت بیشتری برای پرداخت دارند و گاهی اتفاقات با سرعتی پیش می‌روند که اجازه نمی‌دهد تأثیر عاطفی آن‌ها جامعاً شکل بگیرد. با این حال، در مقایسه با روایت بازی اصلی، اینجا انگیزه‌های شخصی شخصیت‌ها نقش پررنگ‌تری دارند و همین مسئله باعث می‌شود ارتباط گرفتن با آن‌ها آسان‌تر باشد.
از طرف دیگر، داستان بسته الحاقی فقط به آتسو و ناگاتو محدود نمی‌شود. اتفاقات تازه، پای گروه Vipers را به ماجرا باز می‌کنند و آتسو در منطقه‌ای قرار می‌گیرد که ساکنانش با مشکلات و تهدیدهای تازه‌ای روبه‌رو هستند. این بخش از روایت فرصتی فراهم می‌کند تا بار دیگر با دنیای خشن بازی و پیامدهای درگیری‌های گذشته مواجه شویم. با این حال، به نظرم داستان در همین نقطه می‌توانست نحوه عملکرد بهتری داشته باشد. برخی از شخصیت‌های فرعی و اتفاقاتی که در طول ماجراجویی با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم، زمینه مناسبی برای شکل‌گیری روایت‌های جذاب دارند، اما در نهایت فرصت کافی برای پرداخت پیدا نمی‌کنند. گاهی مأموریتی را آغاز می‌کنیم، با شخصیت تازه‌ای آشنا می‌شویم و انتظار داریم ماجرا ابعاد بیشتری پیدا کند، اما داستان خیلی زود از آن عبور می‌کند. این مسئله باعث می‌شود بعضی از خطوط فرعی بیشتر حکم محتوایی مکمل را داشته باشند تا روایت‌هایی که بتوانند به‌تنهایی تأثیر ماندگاری بر مخاطب بگذارند. البته مشکل این نیست که تمام مأموریت‌های فرعی باید داستانی پیچیده و چندلایه داشته باشند؛ مسئله این است که بعضی از ایده‌های مطرح‌شده، پتانسیل بیشتری از آنچه در عمل می‌بینیم دارند.
بخش مهمی از این محدودیت‌ها را باید در مدت‌زمان کوتاه بسته الحاقی جست‌وجو کرد. تمام کردن مراحل اصلی داستان حدود سه تا چهار ساعت زمان می‌برد و همین فرصت محدود، دست سازندگان را برای گسترش هم‌زمان تمام خطوط داستانی می‌بندد. از یک طرف، این مدت‌زمان باعث شده روایت بیش از اندازه کش پیدا نکند و داستان آتسو و ناگاتو با ریتم نسبتاً مناسبی پیش برود؛ از طرف دیگر، بعضی اتفاقات و روابط آن‌طور که باید فرصت رشد پیدا نمی‌کنند. شخصاً ترجیح می‌دادم سازندگان کمی بیشتر روی چند شخصیت فرعی و پیامدهای اتفاقات داستان تمرکز کنند، حتی اگر این تصمیم به معنای اضافه شدن یکی دو ساعت به زمان تجربه بود. البته طولانی‌تر شدن یک داستان لزوماً آن را بهتر نمی‌کند، اما وقتی ایده‌های جالبی مطرح می‌شوند و پیش از رسیدن به برآیند‌ای رضایت‌بخش کنار گذاشته می‌شوند، نمی‌توان از این فرصت ازدست‌رفته چشم‌پوشی کرد. در مجموع، Echoes of Sekigahara از نظر روایت یک تجربه موفق اما جمع‌وجور است؛ بسته‌ای که در پرداخت بهتر به آتسو و ایجاد ارتباطی عاطفی‌تر با گذشته او بازده قابل‌قبولی دارد، ولی در زمینه شخصیت‌های فرعی و گسترش برخی خطوط داستانی به برآیند‌ای که می‌توانست برسد، دست پیدا نمی‌کند.
نگاهی به مبارزات
یکی از مهم‌ترین خصوصیت‌های Echoes of Sekigahara این است که به‌جای دستکاری سیستم مبارزات Ghost of Yōtei، تلاش می‌کند با چند قابلیت تازه، استفاده از مکانیک‌های موجود را جذاب‌تر کند. مهم‌ترین اضافه‌شده، سلاح‌های سنگین (Massive Weapons) است؛ ابزارهایی مانند تبرهای بزرگ و کانابو که آتسو می‌تواند در جریان مبارزات از آن‌ها استفاده کند. این سلاح‌ها معمولاً در محیط نبرد پیدا می‌شوند یا از دشمنان سنگین‌جثه به دست می‌آیند و قدرت تخریب بالایی دارند. ضربات آن‌ها می‌توانند دشمنان را به‌شدت مجروح کنند و حتی دفاع بعضی از جنگجویان زره‌پوش را در هم بشکنند، اما در عوض، سرعت و چابکی سلاح‌های معمولی را ندارند و پس از چند بار استفاده می‌شکنند. همین محدودیت باعث می‌شود انتخاب زمان مناسب برای استفاده از آن‌ها اهمیت داشته باشد. برای مثال، وقتی چند دشمن هم‌زمان به آتسو حمله می‌کنند، یک ضربه سنگین می‌تواند فضای لازم برای ادامه مبارزه را فراهم کند؛ اما در دوئل‌هایی که زمان‌بندی و واکنش سریع‌تر اهمیت بیشتری دارند، سلاح‌های همیشگی انتخاب مطمئن‌تری هستند. با این حال، قدرت بالای این ابزارها گاهی تعادل مبارزات را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. در بعضی نبردها، به‌ویژه زمانی که چند سلاح سنگین در محیط وجود دارد، می‌توان بخش زیادی از نوار سلامتی دشمنان قدرتمند را در مدت کوتاهی نزول داد. بنابراین، اگرچه استفاده از این سلاح‌ها لذت‌بخش است، اما همیشه به عمق مبارزه اضافه نمی‌کنند و گاهی حتی از دشواری رویارویی با بعضی دشمنان می‌کاهند.
در کنار سلاح‌های سنگین، قابلیت‌های تازه‌ای هم برای مبارزه از راه دور در نظر گرفته شده‌اند. یکی از جذاب‌ترین آن‌ها توانایی شلیک هم‌زمان سه تیر به سمت دشمنان مختلف است؛ قابلیتی که با انتخاب خودکار اهداف، به آتسو اجازه می‌دهد در موقعیت‌های شلوغ با سرعت‌تر از شر چند دشمن خلاص شود. این توانایی به‌خصوص زمانی کاربرد دارد که پیش از آغاز مبارزه یا در جریان یک درگیری، چند دشمن در فاصله مناسب از یکدیگر قرار گرفته باشند. قابلیت دیگری که به مهارت‌های تیراندازی اضافه شده، توانایی گرفتن تیرهای دشمن و بازگرداندن آن‌هاست. این قابلیت به بازیکن اجازه می‌دهد به‌جای اینکه صرفاً در برابر تیراندازها جاخالی دهد یا به دنبال پناهگاه بگردد، از حمله آن‌ها برای پاسخ دادن استفاده کند. اضافه شدن چنین قابلیتی، به‌خصوص در منطقه تازه که تیراندازها نقش پررنگ‌تری دارند، تغییر خوشایندی محسوب می‌شود و باعث می‌شود مبارزه با دشمنان دوربرد کمتر یک‌طرفه باشد. با این حال، نباید تأثیر این تواناییات را بیش از اندازه بزرگ جلوه داد. شلیک چندتایی تیرها بیشتر ابزاری برای مدیریت شتابان دشمنان است و قابلیت بازگرداندن تیر نیز در نهایت به همان منطق آشنای دفاع و ضدحمله متکی می‌ماند. این مهارت‌ها به سیستم مبارزه تنوع می‌بخشند، اما به‌تنهایی شیوه رویارویی با تمام دشمنان را تغییر نمی‌دهند.
تحولات منطقه Ashoro Foothills نیز تنها به اضافه شدن محیطی تازه برای گشت‌وگذار محدود نمی‌شوند و در طراحی درگیری‌ها تأثیر دارند. در این منطقه با دشمنان به‌روزی روبه‌رو می‌شویم که از تیرهایی استفاده می‌کنند که در بدن آتسو باقی می‌مانند. تا زمانی که این تیرها را خارج نکنیم، توانایی بازیابی سلامتی یا استفاده از برخی قابلیت‌های روحی را از دست می‌دهیم. همین مکانیک ساده می‌تواند در میانه یک مبارزه شلوغ دردسرساز شود؛ به‌خصوص اگر چند دشمن دیگر هم‌زمان به آتسو نزدیک شوند و فرصت کافی برای خارج کردن تیر وجود نداشته باشد. از سوی دیگر، تله‌های گروه Vipers در بخش‌هایی از محیط، به‌ویژه میان علف‌های بلند، قرار گرفته‌اند و باعث می‌شوند مخفی‌کاری دیگر به پنهان شدن و عبور بی‌دردسر از کنار دشمنان محدود نباشد. در برآیند، بازیکن باید هنگام حرکت در محیط نیز توجه بیشتری به اطراف داشته باشد. این تحولات از نظر طراحی هوشمندانه‌اند، زیرا بدون نیاز به بازسازی مفصل سیستم مخفی‌کاری، بازیکن را به واکنش متفاوتی وادار می‌کنند. با این حال، تنوع دشمنان و موقعیت‌های مبارزه همچنان محدود است و بخش زیادی از درگیری‌ها با همان روش‌های بازی اصلی پیش می‌روند. در واقع، سازندگان موفق شده‌اند بعضی از برخوردها را غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر کنند، اما این اصلاحات به‌اندازه‌ای نیستند که پس از چند ساعت، احساس تکراری شدن مبارزات را دقیقاً از بین ببرند.
تکراری شدن مبارزات، یکی از مواردی است که احتمالا به سرعت متوجه آن خواهید شد، با این وجود بازی همچنان تجربه‌ای سرگرم کننده است.
از نظر سیستم پیشرفت نیز Echoes of Sekigahara دگرگونی‌ها مشخصی دارد، هرچند نباید انتظار یک درخت مهارت گسترده و جامعاً تازه را داشته باشیم. سلاح‌های سنگین مسیر ارتقای اختصاصی خود را به درخت مهارت اضافه می‌کنند و بازیکن می‌تواند با آزاد کردن قابلیت‌های مربوط به آن‌ها، استفاده مؤثرتری از این ابزارها داشته باشد. در کنار آن، مهارت‌های تازه تیراندازی نیز به آتسو اجازه می‌دهند از کمان خود به شکل متفاوتی استفاده کند. با این حال، درخت مهارت سلاح‌های سنگین بسیار محدود است و تنها چند قابلیت برای ارتقا در نظر گرفته شده‌اند؛ بنابراین، برخلاف ظاهر تازه این دسته سلاح‌ها، عمق سیستم پیشرفت آن‌ها چندان زیاد نیست. مسئله مهم‌تر این است که ارزش این ارتقاها به میزان استفاده بازیکن از سلاح‌های به‌روز بستگی دارد. اگر ترجیح دهید همچنان به شمشیرها و ابزارهای قبلی خود تکیه کنید، بخش قابل‌توجهی از این پیشرفت‌ها تأثیر چندانی بر تجربه‌تان نخواهد داشت. از طرف دیگر، اگر از امتحان کردن روش‌های مختلف مبارزه لذت می‌برید، قابلیت‌های به‌روز تیراندازی و سلاح‌های سنگین می‌توانند انگیزه مناسبی برای تغییر سبک بازی باشند. در مجموع، این سیستم بیشتر به گسترش ابزارهای آتسو کمک می‌کند تا اینکه لایه تازه‌ای از تصمیم‌گیری و شخصی‌سازی به بازی اضافه کند. این مبحث لزوماً ایراد بزرگی نیست، اما حاکی از آن است تمرکز بسته الحاقی بر توسعه محدود مکانیک‌های موجود بوده است، نه ایجاد یک سیستم پیشرفت عمیق‌تر.
در نهایت، طراحی مراحل و فعالیت‌های منطقه نوین کمک می‌کند این اصلاحات گیم‌پلی در بستری مناسب قرار بگیرند. Ashoro Foothills نسبت به مناطق بزرگ‌تر بازی اصلی وسعت کمتری دارد، اما فعالیت‌ها و نقاط قابل‌توجه در آن با فاصله مناسبی از یکدیگر قرار گرفته‌اند و معمولاً برای پیدا کردن یک مأموریت یا درگیری تازه، لازم نیست مدت زیادی در محیط جست‌وجو کنید. مأموریت‌های جایزه‌بگیری، پایگاه‌های دشمنان و فعالیت‌های فرعی نیز از مکانیک‌های موجود استفاده می‌کنند و گاهی با ترکیب مخفی‌کاری، مبارزه مستقیم و ابزارهای تازه، موقعیت‌های جذابی می‌سازند. نکته مثبت این است که فعالیت‌ها صرفاً برای پر کردن نقشه طراحی نشده‌اند و در بسیاری از موارد، بازیکن را به استفاده از قابلیت‌های مختلف تشویق می‌کنند. با این حال، ساختار کلی مأموریت‌ها تغییر چشمگیری نکرده است و اگر ساعت‌های زیادی را صرف بازی اصلی کرده باشید، احتمالاً خیلی زود با الگوی بسیاری از درگیری‌ها آشنا خواهید شد. در حاصل، Echoes of Sekigahara از نظر گیم‌پلی بیشتر یک گسترش کوچک برای سیستم مبارزات Ghost of Yōtei است تا تحولی اساسی در آن. سلاح‌های سنگین، قابلیت‌های تازه تیراندازی و دشمنان متفاوت به تجربه تنوع می‌بخشند، اما محدود بودن درخت مهارت و تکرار بخشی از الگوهای مبارزه اجازه نمی‌دهد این دگرگونی‌ها همیشه تأثیر عمیقی داشته باشند. با وجود این، چون سیستم مبارزات بازی اصلی همچنان جذاب و لذت‌بخش است، همین تواناییات تازه نیز برای کسانی که از درگیری‌های آتسو لذت می‌برند، دلیل مناسبی برای بازگشت به بازی فراهم می‌کنند. هر چند تکراری شدن مبارزات اجتناب ناپذیر است.
نگاهی به بخش Most Wanted
در بخش Most Wanted، تمرکز اصلی از گشت‌وگذار و مأموریت‌های داستانی فاصله می‌گیرد و به مبارزات چالش‌برانگیز و رقابت برای دوام آوردن در میدان نبرد می‌رسد. این بخش بیشتر برای بازیکنانی طراحی شده که از سیستم مبارزات Ghost of Yōtei لذت برده‌اند و دوست دارند مهارتشان را در برابر گروه‌های مختلف دشمن محک بزنند. نکته مهم این است که موفقیت در اینجا فقط به ضربه زدن و از بین بردن حریفان خلاصه نمی‌شود؛ انتخاب سلاح، شناخت موقعیت دشمنان و استفاده درست از فرصت‌های کوتاه حمله و دفاع، تأثیر مستقیمی بر برآیند درگیری‌ها دارد. به همین دلیل، حتی اگر با سازوکارهای اصلی بازی آشنا باشید، بی‌دقتی و تکیه بیش از حد به یک روش تکراری می‌تواند خیلی زود شما را به دردسر بیندازد. چرا که این بخش بسیار چالش برانگیز است.
ساختار این بخش بر پایه پیشروی مرحله‌به‌مرحله شکل گرفته است. هر جایزه یا قرارداد، بازیکن را مقابل موج‌هایی از دشمنان و مینی‌باس‌ها قرار می‌دهد و در پایان کار نیز باید با هدف اصلی مأموریت روبه‌رو شوید. با عبور از هر موج، می‌توان از میان چند قابلیت و ارتقای پیشنهادی انتخاب کرد و به‌تدریج سبک مبارزه را با نیازهای همان دور هماهنگ ساخت. این سیستم وقتی جذاب‌تر می‌شود که سراغ چهار شخصیت قابل‌بازی برویم: آتسو، اویوکی، ناگاتو و جین ساکای. تفاوت سلاح‌ها و توانایی‌های آن‌ها باعث می‌شود تجربه مبارزه با هر شخصیت یکسان نباشد و بازیکن برای استفاده بهتر از قابلیت‌های منحصربه‌فردشان، ترکیب‌های متفاوتی را امتحان کند. حضور جین، با حالت‌های شمشیرزنی و توانایی‌های آشنایش، جذابیت خاصی دارد؛ اما نکته مثبت مهم‌تر این است که پیشرفت در Most Wanted فقط به پایان کار رساندن یک مأموریت محدود نمی‌شود. با جمع‌آوری پول درون‌بازی می‌توان قابلیت‌ها، ارتقاهای سلاح و شخصیت‌های تازه‌ای را آزاد کرد و بخشی از ظاهرهای به‌دست‌آمده را در بازی اصلی نیز به کار برد.
حالت Most Wanted، در واقع ترکیبی از یک مود Survival و‌ روگ لایک است
بااین‌حال، تنوع شخصیت‌ها و سیستم ارتقا به‌تنهایی نمی‌توانند تمام مشکلات این بخش را برطرف کنند. پس از چند دور، الگوی کلی مأموریت‌ها تا حد زیادی قابل پیش‌بینی می‌شود: مبارزه با چند موج دشمن، انتخاب ارتقا و در نهایت رویارویی با یک باس. توانایی تکرار قراردادها در درجات سختی بالاتر، انگیزه‌ای برای بازگشت ایجاد می‌کند، اما لزوماً به معنای تنوع بیشتر در طراحی مراحل نیست. به نظر من، کیفیت Most Wanted بیش از هر چیز به میزان علاقه بازیکن به مبارزات بازی اصلی بستگی دارد. اگر از تسلط بر زمان‌بندی دفاع و ضدحمله، استفاده از سلاح‌های مختلف و پیدا کردن ترکیب‌های مؤثر لذت ببرید، این بخش می‌تواند ساعت‌ها سرگرمتان کند؛ اما اگر انتظار دارید با محیط‌ها، دشمنان و سازوکارهایی مفصلاً تازه روبه‌رو شوید، احتمالاً تکرار ساختار مأموریت‌ها زودتر از آنچه انتظار دارید خودش را حاکی از آن است. در مجموع، Most Wanted یک حالت مبارزه‌محور سرگرم‌کننده با قابلیت تکرار مناسب است، هرچند ایده‌های آن بیشتر بر گسترش سیستم‌های موجود تکیه دارند تا ارائه تجربه‌ای مفصلاً متفاوت.
نقد و مرور گیمفا
Ghost of Yotei: Echoes of Sakigahara
این بسته‌الحاقی مطابق کد ارسالی ناشر (Sony) و روی PS5 تجربه و مرور شده است
8
خیلی خوب


در مجموع، محتوای اضافه‌شده به Ghost of Yōtei تلاش می‌کند با داستانی تازه، چند قابلیت به‌روز و چالش‌های بیشتر، دلایلی برای بازگشت به دنیای آتسو فراهم کند. Echoes of Sekigahara با پرداخت بیشتر به شخصیت اصلی و اضافه کردن سلاح‌ها و مکانیک‌های تازه، محتوای قابل‌قبولی ارائه می‌دهد؛ هرچند عمق محدود برخی قابلیت‌ها و تکرار الگوهای آشنای مبارزه، مانع از آن می‌شود که این بخش همیشه تازگی خود را حفظ کند. مود Most Wanted نیز برای علاقه‌مندان به مبارزات پیاپی و آزمودن ترکیب‌های مختلف سرگرم‌کننده است، اما تکرار ساختار مراحل، احتمالاً پس از مدتی از جذابیت آن بکاهد. این محتوا برای کسانی که از تجربه اصلی لذت برده‌اند و هنوز برای بازگشت به دنیای بازی انگیزه دارند، ارزش تجربه کردن دارد؛ اما اگر انتظار یک گسترش‌دهنده بزرگ و گسترده را دارید، احتمالاً ناامید خواهید شد.
نکات مثبت

• گسترش داستان آتسو و پرداخت بیشتر به شخصیت او
• طراحی جذاب محیط نوین بازی
• تنوع شخصیت‌های قابل‌بازی در بخش Most Wanted
• ارتقاء و سیستم پیشرفت جذاب حالت Most Wanted
• طراحی هنری چشم‌نواز و جلوه‌های بصری باکیفیت و خیره کننده

نکات منفی

• عمق محدود برخی از قابلیت‌ها و ارتقاهای نوین
• تکراری شدن تدریجی مبارزات و الگوی مأموریت‌ها
• کمبود تنوع در برخی چالش‌ها و فعالیت‌های اضافه‌شده
• کوتاه بودن مراحل اصلی بسته الحاقی

گیمفا