نقدها و نمرات بازی Clive Barker’s Hellraiser: Revival منتشر شدند

Hellraiser: Revival تقریباً از هر نظر جواهری غیرمنتظره است. فکر نمی‌کنم افراد زیادی خواهان ساخت یک بازی از مجموعه Hellraiser بوده باشند، اما پس از تجربه Revival، همه خواهان دنباله‌ای برای آن خواهند شد؛ چرا که اثر ترسناک Saber سفری عمیق و درگیرکننده را در دنیای درد و لذت به تصویر می‌کشد.

از اینکه تا این اندازه از Hellraiser: Revival لذت بردم، واقعاً غافلگیر شدم. احترام بازی به منبع اقتباسش در سراسر تجربه مشهود است و هزارتو، Cenobiteها و پیکربندی Genesis از برجسته‌ترین اجزای آن به شمار می‌روند. سایر بخش‌های بازی قرار نیست چرخ را در سبک وحشت اول‌شخص از نو اختراع کنند، اما رویکرد «چیزی را که خراب نیست، تعمیر نکن» در اینجا جامعاً جواب می‌دهد. کسانی که طاقت صحنه‌های چندش‌آور را ندارند، بهتر است سراغ بازی نروند؛ چرا که لحظاتی وجود دارند که مو را به تن سیخ می‌کنند. با این حال، حتی کسانی که چندان اهل بازی‌های ترسناک نیستند نیز می‌توانند در این هزارتو حسابی سرگرم شوند. Saber Interactive مناظر و تجربه‌هایی برای نشان دادن به شما دارد و خوشبختانه، در اینجا سهم لذت بسیار بیشتر از درد است.

یک بازی وحشت بقای غیرمنتظره موفق که حق مجموعه Hellraiser را به‌خوبی ادا می‌کند. بازی کمی از مسیر خود منحرف می‌شود و باگ‌هایی هم دارد، اما تجربه‌ای به‌شدت رضایت‌بخش ارائه می‌دهد و جلوه‌های بصری آن نیز به‌ندرت در بازی‌های ویدیویی دیده شده‌اند.

از زمانی که آن‌قدر کوچک بودم که به‌سختی می‌توانستم به قفسه بالایی ارائهگاه محله‌مان دسترسی پیدا کنم، فیلم‌های Hellraiser واقعاً مرا وحشت‌زده می‌کردند. بنابراین، وقتی در راهروهای سرد و بتنی هزارتوی وسیع و فرازمینی Hellraiser: Revival پرسه می‌زدم و با Cenobiteها روبه‌رو می‌شدم، قطعاً لحظات هیجان‌انگیزی را تجربه کردم. مبارزات بازی خلاقیت چندانی ندارند، اما به‌اندازه کافی مستحکم هستند تا کشتاری رضایت‌بخش به راه بیندازند. برخی از معماها نیز به‌یادماندنی هستند، هرچند چندان چالش‌برانگیز ظاهر نمی‌شوند. با این حال، Revival اغلب در حفظ تنش ناکام می‌ماند؛ رویارویی با دشمنان را به سادگی می‌توان از تعادل خود خارج کرد، داستان بیش از حد به شرح دادن متکی است و کمتر از نمایش دادن بهره می‌برد، و نبردهای باس و سکانس‌های تعقیب‌وگریز تکراری و آزاردهنده نیز باعث می‌شوند تجربه‌ای که تنها ۹ ساعت طول می‌کشد، کش‌دار و بیش از حد شود. پوست سر میخ‌کوب‌شده Pinhead، آنتاگونیست فرازمینی بازی، مفصلاً با ظاهر مورد انتظار این شخصیت مطابقت دارد؛ اما مایه تأسف است که تقریباً هیچ بخش دیگری از Hellraiser: Revival با چنین دقت و ظرافتی پرداخت نشده.

پس از تماشای اتمام Hellraiser: Revival و دیدن اینکه این بخش نیز در همان چاله‌های بصری و صوتی‌ای دست‌وپا می‌زند که در سراسر ماجراجویی آزارم داده بودند، عصبانی شدم. اما وقتی مدتی به خودم فرصت دادم تا آرام شوم و درباره تجربه‌ام فکر کنم، خشمم جای خود را به ناامیدی داد و در عین حال، از اینکه دیگر مجبور نبودم بازی را ادامه دهم، احساس آسودگی کردم. در لحظات نادری که Hellraiser: Revival به شکلی از مشکلات مختلف رنج نمی‌برد، می‌توان آن را برداشتی نسبتاً قابل‌قبول از این مجموعه ترسناک دانست. فقط ای کاش تجربه بازی کردن آن شبیه تحمل نقشه‌های پیچیده و عذاب‌آور خود Pinhead نبود.